KAVANOZUN İÇİNDE


172 Görüntüleme

Hep aynı rutinleri takip ediyor, yeni şeyler denemekten korkuyor, “Ya başarısız olursam?” düşüncesiyle hayallerini erteliyorsan dikkat! Belki de farkında olmadan konfor alanına sıkışıp kalmışsındır.

Bir gün küçük bir fare, içi pirinç dolu bir kavanoz bulmuş ve hiç düşünmeden içine atlamış. Yiyecek derdi kalmamış, tehlikelerden uzak, rahat bir yaşama kavuşmuş. Önünde kocaman bir ziyafet varmış. Karnını doyuruyor, her gün biraz daha keyifle yaşamını sürdürüyormuş. Başlangıçta her şey harikaymış. Yiyecek bulmak için dolaşmasına, tehlikelerle karşılaşmasına, yorulmasına gerek kalmamış. İhtiyacı olan her şey hemen yanı başındaymış. Günler geçtikçe kavanozdaki pirinçler azalmaya başlamış. Fare, rahatına alıştığı için bunun farkına varmamış. Sonunda kavanozun dibinde, tükenmiş bir halde kalakalmış. Başını kaldırıp yukarıya çıkışa bakmış ama artık oraya ulaşacak gücü yokmuş. Oysa bir zamanlar kavanoza girdiğinde çıkabileceğini düşünmüş. Fakat rahatlık, alışmış olduğu düzen ona dışarıdaki hayatı çoktan unutturmuş...

Belki de hepimiz zaman zaman aynı tuzağa düşüyoruz. Alışkanlıklarımız, güvenli bulduğumuz düzen bizi değişimden uzak tutuyor. Oysa gelişmek için bazen alıştığımız sınırların dışına çıkmamız gerekiyor.

İlber Ortaylı'nın şu sözü bu durumu çok güzel anlatıyor: “Konfor, insanın mezarıdır. Kendini zorlamadığın her gün aslında geriye gittiğin bir gündür.”

Şems-i Tebri-zi'ye atfedilen şu söz ise değişime başka bir pencereden bakmamızı sağlıyor: “Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?”

Bazen hayatımızda bir şeylerin değişmesi için alıştığımız düzeni bozmayı göze almamız gerekir. Çünkü bizi geride tutan, çoğu zaman imkansızlıklar değil, vazgeçemediğimiz alışkanlıklarımızdır. Çoğu zaman insanı esir alan kavanozun duvarları değil, içinde kalmaya alışmış olmasıdır. 

 

 

 

 

Yazar

Ayşegül Emre

0 Yorum:

Yorum Bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlendi *